Kijk naar een baby en je ziet de ultieme combinatie van kwetsbaarheid en kracht verenigd in één klein mensje. Zodra zijn oogjes open gaan ontmoet je het grenzeloze vertrouwen, evenals de onmiskenbare wijsheid van zo’n puur leventje. Zijn levenservaring is zijn ontstaansverhaal.

Bart van 9 weken oud blijft maar huilen. Vanaf zijn geboorte was het een alert en ietwat gespannen kind. Zijn moeder noemt hem een ‘druk baasje’. Bart wil er graag bij zijn en slaapt weinig. Barts vader richt zich vooral op de twee oudere kinderen en geeft moeder ruimte voor de zorg voor Bart. Maar Bart zit niet lekker in zijn vel en ouders vragen ondersteuning.

De conceptie is een paringsdans. Stel je een zaal voor, versierd met deinende banieren en zachtroze sfeerverlichting. In het midden van de zaal ligt een parel, te wachten op haar prins. Ze deint zachtjes mee op de golven van het tapijt dat haar velletje lieflijk streelt. Wanneer de paringskandidaten om haar heen dansen kijkt ze rustig rond en voelt: ‘Welke past bij mij?’ Slechts voor ééntje opent ze haar hart. Met een vloeiende beweging laat ze hem binnen en entert hij tot in het diepst van haar kern. Ze smelten in elkaar: het begin van een nieuw leven samen.

Bart blijkt een verrassing. Ouders waren tevreden met twee kinderen, maar Bart stond te popelen en kwam toch. Zou het kunnen dat Bart zich een weg naar binnen heeft moeten ‘vechten’ in plaats van dansen? Dat zijn ontvangst in de balzaal van zijn moeders buik minder hartelijk was dan hij had gehoopt? Zou het kunnen dat zijn ‘struggle for life’ ervoor zorgt dat hij meer waakt dan slaapt?

De periode vóór onze geboorte heeft invloed op ons huidige leven. De herinneringen, ervaringen en emoties die in vader en moeder leven ten tijde van de conceptie, die leven voort in de cellen van de baby. Immers een baby is materieel gezien ‘slechts’ een zaadcel en een eicel. Uit onderzoek blijkt dat herinneringen worden doorgegeven van generatie op generatie. Bepaalde informatie wordt biologisch overgeërfd door chemische veranderingen die optreden in het DNA. Dit suggereert dat ervaringen op een of andere manier worden overgedragen van de hersenen naar de genen, waardoor ze worden doorgegeven aan volgende generaties.

Bart kan nog niet praten, maar wel communiceren. Bart vertelt ons over verdriet (huilen), alertheid (waken) en spanning die hij voelt. Bart is nog zo klein dat zijn leven verweven is met dat van zijn ouders. Hij weet nog niet dat hij een persoon ‘los’ is van zijn moeder. Dus uit Bart emoties gebaseerd op ervaringen tijdens zijn buikperiode en jonge leven? Of spiegelt hij met zijn verdriet ervaringen van ouders? Het antwoord op die vraag is onbelangrijk, omdat de oplossing hetzelfde is: gebruik maken van die verbondenheid.

Kinderen worden negen maanden gemarineerd in gevoelens en gedachten van hun moeder, zegt Anna Verwaal, verpleegkundige en gespecialiseerd in pré- en perinatale psychologie. Conceptie, de tijd die we in de buik doorbrengen en onze geboorte vormen de blauwdruk van ons leven. In die periode worden we klaargestoomd voor het leven dat ons buiten wacht. Het geeft ons de voorbereiding die we nodig hebben om te (over)leven. Hevige stress tijdens de zwangerschap, maar ook subtielere emoties vinden hun weg vanuit de moeder naar het hart van de baby. Verwaal pleit daarom voor liefdevolle support van zwangeren, zodat de ervaringen van moeders en hun buikbaby positief, ondersteunend en mild zijn.

Barts moeder realiseert zich de invloed van alle ervaringen op Barts gemoed. Ze weet nu dat hij ook haar tranen huilt, dus huilen ze soms samen. Het lucht hun beiden op. Moeder gaat Bart dragen in een doek. Samen-zijn geeft hen een gevoel van verbondenheid: wij horen bij elkaar. Wanneer Bart in de draagdoek ligt, slaapt hij als een roosje. Langzaam aan durft hij ook in bed diep in slaap te vallen en voelt hij zich minder ‘weg gelegd’. De vader van Bart neemt meer en meer ruimte om met Bart te knuffelen. Op die momenten is Bart ontspannen en vrolijk.

In baby’s zijn kwetsbaarheid en kracht verenigd. Ze zijn enorm kwetsbaar en hebben zorg, aandacht en bescherming nodig van de volwassenen om hen heen. Tegelijkertijd kunnen ze met huilen en hun lichaam instinctief en heel precies aangeven wat ze nodig hebben. Daarnaar leren luisteren maakt van iedere baby een blije baby.