Jip is een blond jongetje van 2,5 maand oud met schattige rode appelwangetjes. Omdat Jip nauwelijks slaapt hebben zijn vader en moeder mij gevraagd mee te denken. Jip zit bij moeder op schoot. Hij kijkt rond, zwaait met zijn armpjes, maakt pruttelende geluiden en zijn oogjes kijken gretig de wereld in. “Hij wil er graag bij zijn”, vertellen ze, “en hij wil niets missen en alles onderzoeken.”

Jip was een gewenst en verwacht kindje. Ouders keken erg naar hem uit. De geboorte van Jip verliep vrij soepel. Iets voor de uitgerekende datum zette de bevalling in en zonder noemenswaardige complicaties is Jip 26 uur later thuis geboren. Moeder zegt: “Het was meteen een alert kind. Hij bleef ons maar aankijken. Tijdens de kraamtijd sliep Jip veel. Hij moest soms zelfs wakker gemaakt worden voor zijn fles. Maar na zo’n twee weken veranderde dat. Jip werd sneller wakker, ook als het nog geen tijd was voor zijn voeding. En ik kreeg hem dan niet meer in slaap.” Vanaf dat moment begon Jip ook meer te huilen. Ouders lopen soms uren met hem rond. In eerste instantie was dat vooral overdag, dus dat konden ouders nog wel handelen, maar nu begint Jip ook ’s nachts meer te huilen.

Het hele gesprek zit Jip bij moeder op schoot. Zijn oortjes worden steeds roder. Hij zit fier rechtop, met zijn rug tegen moeders buik. Af en toe zakt hij zijwaarts en zet moeder hem wat rechter. Zijn kleine bolletje begint steeds harder te schudden. Ouders leggen dit uit als enthousiasme: “Hij wil meer dan hij kan”. Vader geeft aan dat ze dat sowieso in hem herkennen. “Jip kijkt heel veel rond, is ontevreden als hij wordt neergelegd, hij wil alles meekrijgen.”

Na twee gesprekken, verdeel over 3 weken, gaat het een stuk beter met Jip. Hij huilt minder, slaapt makkelijker in en slaapt ook weer langer. Wat is er gebeurd?

Veel ouders leggen de signalen van hun baby uit vanuit, wat ik, ‘het grote-mensen-perspectief‘ noem. Een voorbeeld: een baby die midden in de nacht wakker wordt geeft ouders het gevoel dat hun kind bang is in het donker. Dat is onzin. Baby’s zijn niet bang in het donker, immers zij hebben in de buik urenlang in het donker doorgebracht en daar was het altijd heerlijk warm en veilig. Tenzij er voor de baby een (aanwijsbare) reden is om bang te zijn, is dat dus een ‘grote-mensen-perspectief’. Wij kijken enge films waarin midden in de nacht iemand uit bed wordt geplukt, maar baby’s hebben die ervaring niet.

De ouders van Jip doen, vanuit goede bedoelingen en mooie verwachtingen, iets soortgelijks. Jip is pas 2,5 maand oud. Hij heeft nog geen innerlijke rem; zolang hij iets heeft om naar te kijken kàn hij zijn ogen nog niet zelf sluiten. Ouders denken dat Jip ‘alles wil meemaken’, maar dat is het ‘grote-mensen-perspectief’: wij willen alles meemaken. Wij willen niets van Jip missen! En dus lopen we met Jip rond, spelen we met hem, houden we hem onbedoeld wakker. Jip raakt hierdoor overprikkeld, waardoor inslapen moeilijker wordt. Wanneer hij in bed wordt gelegd is hij dus eigenlijk te moe en huilt hij. Ouders interpreteren dit als weerstand om alleen in bed te liggen of te gaan slapen. En dus nemen ze hem weer mee naar beneden en lopen ze nog een rondje. Jip kan zijn oogjes niet sluiten en krijgt niet de kans om in slaap te vallen. Hij blijft rond kijken, zijn hoofdje wordt zwaar en wiebelig, zijn armpjes maaien i.p.v. zwaaien.

Als deBabycoach help ik ouders deze signalen opnieuw te interpreteren; ouders gaan anders naar Jip kijken. Rode oortjes betekent geen opwinding, maar vermoeiing. Het schudden van zijn hoofdje is geen enthousiasme, maar uitputting. Rechtop zitten overvraagd niet alleen zijn denken, maar ook zijn lijfje. Wegzakken is dus letterlijk een vraag naar “Leg mij in bed en geef mij de kans in slaap te vallen.” Jips wereld mag dus weer klein en stil worden. Moeders armen, vaders ogen en hun zachte stemmen zijn op dit moment voldoende voor hem. Zij beschermen hem tegen het nu al ‘alles moeten meemaken’. Want het enige dat Jip nu wil onderzoeken is: wie zijn mijn ouders?

Ben jij een professional die graag met ouders van baby’s zou willen werken? Dan is de opleiding  deBabycoach® misschien wat voor jou! Kijk HIER voor meer informatie.

In de opleiding tot deBabycoach® leer je nauwkeurig observeren, deskundig analyseren en vanuit betrokkenheid adviseren. deBabycoach® werkt met ouders van baby’s tot 1 jaar, vanuit een complementaire visie. Hiermee is zij een aanvulling op het consultatiebureau en de hulp van huisarts of kinderarts. Het is een praktische opleiding waarbij je veel nieuwe inzichten krijgt aangereikt en vaardigheden ontwikkelt die direct bruikbaar zijn in de praktijk.