Alle ouders willen het beste voor hun kind. Alle kinderen wensen hun ouders hetzelfde toe. Die onzichtbare verbinding tussen ouder en kind geeft ongekende mogelijkheden voor ontwikkeling en groei van beiden. Je kind vertelt je precies wat er nodig is. Maar hoe lees je die cryptische aanwijzingen?

Ken jij ook zo’n kind dat in de speeltuin vooral rondkijkt? Zo’n klein dametje dat met een vingertje in haar mond stokstijf stil staat aan de rand van de speeltuin. Haar moeder drentelt om haar heen en probeert haar over te halen om te komen glijden. Of schommelen, want dat kriebelt zo lekker in je buik. In de zandbak dan misschien? Maar nee, het meisje staat stil en kijkt angstig rond.

Ogen zijn de spiegels van de ziel en kinderen zijn een spiegel van hun ouders. Dus wanneer je in de ogen van je kind kijkt, dan zie je jezelf. Wat zou deze moeder dan zien? Een weerspiegeling van haar eigen angst? De angst om in beweging te komen. De angst om speels te genieten van het leven. De angst om controle te verliezen en de afgrond in te glijden? De angst om zich over te geven aan de schommelingen van het leven? De angst om zand- of luchtkastelen te bouwen en haar dromen daadwerkelijk te realiseren?

Ouders willen dat hun kinderen gelukkig zijn. Kinderen willen hetzelfde voor ouders: geluk en gezondheid. Als ouders gelukkig zijn met zichzelf en hun eigen leven stralen ze dit uit. Ze geven onbewust de boodschap aan hun kind: het leven is leuk, geniet ervan! Kinderen pikken die subtiele signalen op en imiteren hun ouders. Gelukkige ouders produceren dus gelukkige kinderen. Het tegenovergestelde is uiteraard ook waar, helaas. En dat kan zo’n machteloos gevoel zijn voor ouders: immers iedere ouder wil graag dat zijn kind het beter heeft dan hijzelf. Dus, praten deze liefdevolle ouders met hun kinderen, stimuleren zij hun kinderen, bieden ze kansen die ze zelf niet gehad hebben. En toch helpt het soms niet: het kind blijft boos, eenzaam of teruggetrokken gedrag laten zien. Moeilijk gedrag, eenzijdig spel of problemen in de ontwikkeling van kinderen vormen een aanwijzing voor de persoonlijke groei van ouders zelf.

Kinderen laten aan de buitenkant zien wat bij ouders van binnen leeft. Daarmee komen ervaringen of indrukwekkende momenten uit de eigen kindertijd vanzelf weer terug om opnieuw onder de loep genomen te worden. Een voorbeeld: Tijdens een consult vertelt de moeder van Fenne (6 jaar): “Fenne wil graag controle hebben. Ze heeft geborgenheid nodig en zegt regelmatig dat ze niet groot wil worden. Op school vraagt Fenne continu hulp aan juf en durft niets alleen te ondernemen. Ik wil graag dat Fenne zich vrijer gaat voelen.” Als ik het verhaal over Fenne vertaal naar moeder herkent moeder zichzelf. Moeder heeft zichzelf een ‘stoere’ houding aangemeten en stopt haar kwetsbaarheid weg achter een masker van autonomie onafhankelijkheid. Toen moeder zelf op de kleuterschool zat is ze uitgelachen door een groepje kinderen doordat ze van een klimtoestel viel. Innerlijk heeft ze toen een onbewust besluit genomen: Ik heb niemand nodig. Ze leeft deze houding zo sterk dat ze inmiddels gescheiden is van haar man en nog maar weinig sociale contacten heeft. Fenne spiegelt dit door zich juist extreem afhankelijk op te stellen en ‘klein’ te willen blijven. In geheimtaal vertelt ze haar moeder: ‘Mama, jij verdient ook steun en geborgenheid, zodat je de vrijheid voelt om jezelf helemaal te laten zien.’

Je kind volgt niet je advies maar je voorbeeld. Soms doen ze daarbij precies wat jij ook doet: ze spiegelen je gedrag. Soms doen ze exact het tegenovergestelde van wat jij doet; dan spiegelen ze jouw weggestopte behoeften en verlangens. Hoe dan ook: kinderen weten intuïtief welke kwaliteiten, dromen en ontwikkelpunten zich in de blinde vlek van hun ouders bevinden. Kinderen prikken namelijk door het masker heen en dringen met hun gedrag door tot diep in de kern van datgene waar het wezenlijk om gaat: zijn wie je bent. Immers; wanneer ouders volledig zichzelf durven zijn, kunnen hun kinderen dat ook.