Geluk….
Rust….
Tevredenheid….
Opgewektheid…..
Blijheid……
Groei….

We schijnen het allemaal te moeten vinden volgens de stervelingen die zich bezighouden met deze gevoelswerelden. De wereld van coaching, begeleiding en persoonlijke ontwikkeling volgt hun woorden en gebruik van begrippen; maken er een eigen, unieke versie van, wenden zich tot de mensenkinderen om vanuit het hart te leren leven, vanuit uniciteit, vanuit de kracht het universum, vanuit habits, vanuit de ziel, vanuit mindfullness, vanuit het nu: evenzo vele containerbegrippen als er invullingen van het begrip zijn.

Mooie intenties, bedoelingen, ondersteuningsvormen waarbij vandaag de dag één ander containerbegrip leidend lijkt te zijn; om deze staat van gevoelens te bereiken moeten we buiten onze comfort-zone treden. DE COMFORT-ZONE…Wat is dat dan eigenlijk ? Je ‘zijn’ waarin je je comfortabel voelt, je ‘zijn’ waarin jij je niet comfortabel genoeg voelt, de zone waarin je een veilige weg bewandeld, het goed toeven is, alles okay lijkt, of is de comfort-zone eigenlijk een zone van óók dis-comfort? Ik zelf begrijp niet zo goed waarom je er anders zonodig uit moet.

Het begrip comfort, vindt zijn vertaling in: gemak, gerief en het oorspronkelijke gebruik stamt uit de wereld van klimaatbeheersing. Het begrip zone idem en duidt vertaald op een gordel, regio, gebied. Een vertaling van het begrip comfort-zone is niet echt te achterhalen wanneer we het over persoonlijke ontwikkeling van de mens hebben. Kortom een overgenomen woord waarvan een veel gebruikte definitie luidt: ‘de situatie waarbinnen iemand zich veilig en ontspannen voelt.’ Lijkt niets mis mee te zijn dan, toch? Wie voelt zich niet graag veilig en ontspannen, en als je je al zo voelt, wat zou dan de reden zijn om juist uit die comfort-zone te vertrekken? Waarom zou je het jezelf aandoen? Give me one reason…een mens functioneert toch op zijn best vanuit veiligheid en ontspannenheid?

De wereld roept: Jaaaahh maar je MOET uit die comfort-zone wanneer je wilt groeien en ontwikkelen. Met andere woorden: JIJ voelt je daar wel comfortabel denk jij, maar wij weten dat het beter voor je is wanneer jij eruit stapt en je oncomfortabel voelt. Wat mij betreft een misplaatste aanname, verwarring en invulling van begripsgebruik en verworden tot populistische taal in het veld van persoonlijke ontwikkeling.comfortzone4

Voor mij is DE comfort-zone het ‘zijn’ waarmee je functioneert in het leven en het heeft mijn voorkeur om dat liever de ‘gewoontezone’ te noemen. De gewoontezone is voor mij de zone , het ‘zijn’ wat je van kinds af aan opbouwt vanuit erfelijkheid, ervaringen in opvoeding, onderwijs, werkomgeving, de plaats waar en tijd waarop je geboren wordt en je toetrede maakt tot de wereld; de meltingpot van duizenden ervaringen gekoppeld aan mensen. Mensen die het veelal goed bedoelen, het goed met je voor hebben, echter niet altijd en overal in de gaten (kunnen) hebben hoe en waar en waarom iets bij een ander binnen kan komen als pijnlijk, onaardig, afbrekend, stress-verhogend. Ok, ’het een en ander’ is gruwelijk afhankelijk van het empatisch vermogen van mensen waartussen en waarmee en waarlangs je opgroeit en ontwikkelt; duidelijk: echter heb je nauwelijks invloed op die ander, zeker niet als kind. Wat wij als kinderen internaliseren is de voorbode voor persoonlijke groei op alle fronten.

Vanaf je geboorte ben je belast met persoonlijke groei, in je jonge jaren zelfs in een tempo wat een volwassene op geen enkele wijze zou kunnen bijbenen. Die persoonlijke groei houdt met een beetje geluk vele positieve ervaringen met en tussen mensen in, niet alleen en zeker niet altijd. Volwassen mensen slaan vaak genoeg de plank mis wanneer het gaat om inschatten wat een ervaring emotioneel voor een kind betekent; dat is niet vreemd, nog kan deze volwassene veel verweten worden, hij of zij is wie hij of zij is, en dat is bij volwassenheid afhankelijk van de mate van persoonlijke verantwoordelijkheid die iemand neemt of heeft leren nemen: wellicht vanuit zijn comfort-zone… Dit gegeven is nooit anders geweest en zal in mijn ogen ook nooit anders zijn, onlosmakelijk verbonden aan de diversiteit , vermogen en onvermogen van de mens. Vanuit deze ervaringen met en via anderen ontstaat, wat ik noem, de gewoontezone. In en vanuit de gewoontezone denk je, doe je, handel je en voel je. Ben je.

Dat in deze gewoontezone vele kreukels ontstaan bij de meeste mensen staat als een paal boven water. Wat ik echter niet begrijp is dat mensen vervolgens uit hun gewoontezone zouden moeten om deze kreukels te verevenen. De kreukels zijn namelijk niet te verevenen en dat zou ook niet het streven moeten zijn van de vele hulpverleners, trainers en coaches. Mensen ‘aan het werk zetten’ door hen uit hun gewoontezone te halen is, mijns inziens, een illusie. De illusie wekken dat kreukels verevent kunnen worden, niet integer.

Een van de meest belangrijke dingen die een mensenkind te leren heeft, en het is mooi wanneer kinderen dat al in hun jonge jaren mogen leren, is dát er onvermijdelijk kreukels ontstaan. Dat pijn ten gevolge hiervan ervaren, inherent is aan groeien en het leven leven. En dat het (leren) accepteren dat de pijn bij het leven hoort geïnternaliseerd dient te worden. Pijn leidt vaak tot verdriet, echter verdriet kunnen voelen is nodig om geluk te kunnen voelen. Niet echt weten hoe afwijzing voelt is niet echt weten hoe loyaliteit voelt. En zo kennen wij vele ‘tweelingen’ in ons gevoelsleven.

In je gewoontezone blijven, waarin comfort en discomfort elkaar altijd vergezellen mijns inziens en waarin je je vooralsnog vanuit je kracht ongemakkelijk MAG gaan voelen is gelijk aan onderzoeken waar de kreukels zijn of ontstaan zijn en levert een begrijpen met terugwerkende kracht en een veelal vanzelfsprekend daaruit voortvloeiend ongemakkelijk voelen. Dat ongemakkelijk voelen leidt heel natuurlijk tot het opzoeken en ondergaan van andere en nieuwe ervaringen in het nu. Deze ervaringen internaliseren vraagt ruimte in tijd, die wat mij betreft vooral doorgebracht dient te worden in de gewoontezone. Nieuwe ervaringen toevoegen aan je gewoontezone, betekent dat deze verruimd wordt, in beweging komt, groeit. Deze verbreedde gewoontezone is een nieuwe voorbode om de toekomst te kunnen leven.

c7255c9d7ad61e336db28e7a9dcf9fce

Dit geheel is geen eenmalige gebeurtenis maar een continuüm waarin elk mensenkind zich bevindt. Het leven leven niet ondanks maar dankzij ook vervelende ervaringen en kreukels, dát is wat wij kinderen behoren te leren. Verlies, verdriet en angst accepteren als ook hele gewone levenservaringen naast blijheid; de onmogelijkheid om het ‘waarom’ daarvan te kunnen begrijpen, net zo. Daarmee wordt de gewoontezone een voortdurende groeizone waarin het goed toeven is dankzij comfort en discomfort. De acceptatie en internalisering van de voortdurende aanwezigheid van comfort en discomfort zijn belangrijke bakens waarlangs persoonlijke verantwoordelijkheid zich als een vanzelfsprekende waarde aandient. Een mens MAG dan zelf bepalen wanneer er een moment is om zich ongemakkelijk te voelen en te willen groeien.

Laat het een weet zijn dat volwassenen belast zijn met een veel trager leerproces dan kinderen.